Σήμερα τό ἑσπέρας, Παρασκευή 20ή Μαρτίου 2026, ἐψάλη μέ κατάνυξη καί ἱεροπρέπεια στό Καθολικό τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως Μεγάλου Σωτῆρος Σύμης, Μετοχίου τῆς Ἱ. Μονῆς Πανορμίτου, ἡ διατεταγμένη Ἀκολουθία τῆς Δ΄ Στάσεως τῶν Χαιρετισμῶν πρός τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἀπό τόν Θεοφιλέστατο Καθηγούμενο, Ἐπίσκοπο Ροδοστόλου κ. Ἀντώνιον, συμπαραστατουμένου ὑπό τοῦ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ. π. Γεωργίου Φωτοπούλου καί τοῦ Διακόνου π. Νικολάου Καρμανιώλου. Τό ἱερό ἀναλόγιο διακόνησαν σεμνοπρεπῶς οἱ Ἱεροψάλτες κ. Ἐλευθέριος Ξηράκης καί κ. Εὐάγγελος Λαγός.
Ὁ Θεοφιλέστατος, μέ τό ἰδιαίτερο κηρυκτικό του τάλαντο, ἀπευθυνόμενος στούς πιστούς πού κατέκλυσαν τό Καθολικό τῆς παλαίφατης αὐτῆς Μονῆς, ἀνεφέρθη στό Ἱερό Πρόσωπο τῆς Παναγίας μας, ἀφορμώμενος ἀπό τόν Οἶκο ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἀντιστοιχεῖ στό Υ γράμμα τῆς ἀλφαβήτου καί ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ὕμνος ἅπας ἡττᾶται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων, τῷ πλήθει τῶν πολλῶν οἰκτιρμῶν σου· ἰσαρίθμους γάρ τῇ ψάμμῳ ᾠδάς, ἄν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεῦ ἅγιε, οὐδέν τελοῦμεν ἄξιον, ὧν δέδωκας ἡμῖν, τοῖς σοί βοῶσιν· Ἀλληλούϊα».
Κάθε ὕμνος, κάθε λόγος, κάθε προσπάθεια δοξολογίας ἀποδεικνύεται μικρή μπροστά στό πλῆθος τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ. Καί ἄν αὐτό ἰσχύει γιά τόν Θεό, πόσο μᾶλλον γιά Ἐκείνη πού ἔγινε τό δοχεῖο τῆς χάριτος, τήν Παναγία. Ποιός μπορεῖ νά ὑμνήσει ἐπάξια τήν Παναγία; Ποιός μπορεῖ νά περιγράψει τό μυστήριο τῆς ταπεινώσεώς Της, τῆς ὑπακοῆς Της, τῆς ἀγάπης Της; Ἀκόμη κι ἄν τῆς προσφέρουμε ὕμνους «ἰσάριθμους τῇ ψάμμῳ», καί πάλι δέν φτάνουν. Γιατί ἡ δική Της ἀξία δέν μετριέται μέ ἀνθρώπινα μέτρα, διότι πηγάζει ἀπό τήν σχέση Της μέ τόν Θεό καί ἀπό τό «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου» πού εἶπε μέ ὅλη της τήν καρδιά, ἀποδεχόμενη νά ὑπηρετήσει τό Μυστήριον τῆς Θείας Οἰκονομίας, προκειμένου νά σωθεῖ ὁ ἄνθρωπος.
Καί ἐδῶ βρίσκεται τό μεγάλο μήνυμα γιά ἐμᾶς: ἡ Παναγία δέν ἔγινε μεγάλη μέ λόγια, ἀλλά μέ στάση ζωῆς. Δέν ὑμνήθηκε ἐπειδή μίλησε πολύ, ἀλλά ἐπειδή πίστεψε, ταπεινώθηκε καί ἀγάπησε. Ἔτσι κι ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, δέν καλούμαστε νά ποῦμε τά πιό ὄμορφα λόγια ἤ νά κάνουμε τίς πιό μεγάλες πράξεις. Καλούμαστε νά μιμηθοῦμε τήν καρδιά τῆς Παναγίας: νά ἐμπιστευόμαστε τόν Θεό, νά δεχόμαστε τό θέλημά Του μέσα στήν ζωή μας, νά λέμε κι ἐμεῖς τό δικό μας «γένοιτό μοι κατά τό ρῆμα Σου». Καί τότε, ἀκόμη κι ἄν ὁ λόγος μας εἶναι φτωχός, γίνεται πολύτιμος. Ἀκόμη κι ἄν ὁ ὕμνος μας εἶναι μικρός, γίνεται δεκτός. Γιατί ἡ Παναγία, ὡς Μητέρα, προσφέρει στόν Υἱό Της ὄχι τήν τελειότητα τῶν λόγων μας, ἀλλά τήν ἀλήθεια τῆς καρδιᾶς μας.
Τέλος οἱ συμμετέχοντες πιστοί, ἀπόλαυσαν τήν πλούσια μοναστηριακή φιλοξενία στά Ἀρχονταρίκια καί τήν Τράπεζα τῆς Μονῆς, ἀλλά καί τήν ζεστή θαλπωρή πού ἀνέδιδαν οἱ ἀναμμένες ἑστίες τῶν παλαιῶν τζακιῶν, μαζί μέ τό τσάϊ καί τά ἄλλα Σαρακοστιανά κεράσματα.
Ἀκολουθεῖ φωτογραφικό λεύκωμα.
